به کسی که دوسش دارین، کسی که عاشقشین، کسی که براتون فرق داره با بقیه، انگشتر هدیه بدین… فرقی نداره طلا باشه یا بدل، فرقی نداره نگین برلیان داشته باشه یا یه نگین پلاستیکی یا اصن بی نگین… فرقی نمی کنه چی باشه، مهم احساسیه که پشت این هدیه س… خودتونو چس نکنین که اینکار ینی نشون کردن دختر، ینی دراز شدن گوشا، ینی تو هچل افتادن… نخیرم، هیچم اینطور نیس! حتی اون خارجیای کون ناشور (به قول مادربزرگم) هم بهمدیگه انگشتر هدیه می دن، انگشتر دوستی و عشق… انگاری مث سند زدنه… بعله مث نشون کردنه! مث اینکه بگی این دختر مال منه! سهم منه! چپ نیگاش نکنین که صاحاب داره… خعلی از دخترا حس فمینیستیشون ممکنه الان بزنه بالا و بگن: «انگشتر ینی بندگی! ما حلقه ازدواجشم دس نمی کنیم! مگه ما حیوونیم که صاحاب داشته باشیم و فلان» اما دوزار این حرفا واسه من یکی ارزش نداره… من دوس دارم تعهد داشتنو، تعلق داشتنو… اینا جزئی از فرایند عاشقیه!
واسه همین من انگشترمو دوس دارم، این حسو که به کسی تعلق دارمو دوس دارم، البت نه هر کسی، کسی که خودمم عاشقشم :)