دلم می خواد با کسی که دوسش دارم
هر ساعت شبانه روز که خواستم تلفنی حرف بزنم (بی نگرانی)
باهاش هر جا که خواستم برم، تا هر ساعتی (بی نگرانی)
اصن بیام اینجا داد بزنم : آهای ایهاالناس من … رو دوس دارم (بی نگرانی)
ببرمش خونمون و به بابا، مامانم معرفیش کنم (بی نگرانی)
مامان باباش به همینی که هستم افتخار کنن (بی نگرانی)
نه اینکه از رو نگرانی، مخفی بشم، لال بشم، معما بشم و حتی به رفتن فک کنم… دور شدن و دور شدن
ازنگرانی ها بدم میاد، آخه دوس داشتن عیب نیس که بخوایم مخفی بشیم… دور بشیم :(