تو همه کتابای روانشناسی نوشته تا وختی چیزی رو که از ته دل می خوای رها نکنی، بدستش نمیاری!
خعلیا فک می کنن منظور از رها کردن، بیخیال شدنه اما درواقع منظور از رها کردن، توکل کردنه! اینکه تو تمام و کمال اطمینان داشته باشی که خدا کارا رو برات راس و ریس می کنه و کوچکترین تردیدی در توانایی جان لایتناهی تو حل مشکلت نداشته باشی!… اما متاسفانه آدمای کمی هستن که می تونن ۱۰۰درصد اعتماد کنن و مشکلشونو بسپرن دست خدا! هی می چسبن به هر خار و خسی بلکه راه حل پیدا کنن و این تلاشای مذبوحانه بیشتر و بیشتر دورشون می کنه از هدف و آرزوشون!
همه اینا رو گفتم که بگم منم همین گند هستم!… دلم می خواس به اون درجه ای از ایمان می رسیدم که می تونستم بسپرم و رها کنم و مطمئن باشم صد در صد درست می شه همه چیز!… اما… گاهی کم میارم… تردید می کنم… افسرده می شم… مث همه آدما