مهمون ناخونده

خیلی بده که بدونی
ناخونده ای توی دلی
هی داری بال بال می زنی
که باز کنی شاید دری
با خنده ای، درد دلی
اما چه حیف وقتی دیدی
بعدِ یه عمر در به دری
تازه رسیدی به کسی
که اون نمی خواد هیچ کسی!
خیلی بده که بمونی
وقتی نمی خواد بمونی

زن کولی وش درونم

بلند می شوم
شن های کویر ازچین های دامنم فرو می ریزند
چشمانم را می بندم و گوش و تن می سپرم به موسیقی کویر
هو هوی باد و شنها
چند قدم خرامیدن به پیش و هر قدم آهنگ جرنگ جرنگ خلخال هایم
تنم چون نهالی در دست باد پیچ و تاب می خورد
گیره موهایم را بازمی کنم تا وحشیانه دورم بریزد
موهایم با جرق جرق هیزم های درون آتش،  زبانه می کشند
می رقصم با موسیقی کویر
خشونت پاهای برهنه ام، خواب قیلوله شنها را آشفته می کند
و آنها را به باد آویخته و دور من می گرداند
و جیغ های هیجان آلود زن کولی وش درونم
با فریاد های پرنده ای غریب دوئتی زیبااااا می آفریند
«می چرخم و می چرخم و
می نوشم ازین جام
بی خود شده از خویشم و از گردش ایام»

گاوصندوق

مگه نمی گن هرچی تو گاوصندوق باشه محفوظ می مونه؟ پ چرا تو بیرون دل من داری راست راست می گردی؟!؟!؟

مو مست و من دیوانه... ما را که برد خانه؟

یکی گفت واسه تقویت موهات بهشون آبجو اسپری کن! حالا بی زحمت بیاد بگه با این خرمن موی مست لایعقل عربده کش چه کنم؟!؟

فاصله

بعضی آدما باید به هم بچسبن تا معنی پیدا کنن اما بعضی های دیگه اگه بهم بچسبن خوانائیشونو از دست می دن… یه space بینشون لازمه!

سرگشته

درختم
درختی خشکیده در طوفان
شبی غمناک، سیاهی بر دلم پاشید
منم آن مرغ سرگشته
کزو نامی نبرده در میان باد
دلم خون شد ازین غربت
سزای عشق من این بود
منم دیوانه فکری
که آنهم رو به خاموشی ست
کجا هستند فانوس ها؟